Mój ojciec został zdiagnozowany z zaburzeniem dwubiegunowym w 67 r.
Biegał po Cambridge ze sztuczną brodą,
nazywając siebie Jezusem Johnem Harvardem.
Gdy wydobrzał, rozpoczął pracę w telewizji publicznej w Bostonie.
Poznał tam moją matkę. Podszedł i zrobił jej zdjęcie.
Na pierwszą randkę zabrał ją na przejażdżkę po Nowej Anglii
i opowiedział jej o swoich załamaniach nerwowych.
Nie dbała o to. Powiedziała, że żyją w szalonych czasach.
Odbijało co drugiej osobie.
Więc wzięli ślub i urodziłam się ja.
A potem moja siostra.
Byliśmy szczęśliwi. Wiem, że to nie takie proste.
Jak zawsze.
- Tato, musimy iść do szkoły! - Nie dziś. Świętujemy.
- Co takiego? - Zwolnili mnie.
Przecież dopiero co cię zatrudnili.
Rozejrzyjcie się.
Wychodzimy z domu do tego pięknego świata.
- Ale co z pracą? - Typowa polityka w miejscu pracy.
Kto wie, kto zaczął.
Tak czy inaczej, miałem przepychankę z szefem. Nieważne.
Poszukajmy grzybów i zróbmy mamie omlet.
Mama wie, że cię zwolnili?
Coś magicznego.
Mama ucieszy się, że nie poszłyście do szkoły.
Wsiadajcie.
Maggie. Co ty robisz?
- Co to za walizki? - Wsiadajcie.
Maggie.
To żaden epizod. Nic mi nie jest. Wyciągnąłem tylko kajak.
Możemy popłynąć do Lincoln Park i urządzić sobie piknik.
- Nie za zimno na piknik? - Maggie!
Jestem mężczyzną. Mężczyźni lubią wolność.
Tacy już jesteśmy. Polujemy i płodzimy.
Tacy jesteśmy. Dlatego mamy jaja.
Wszystko dobrze, wszystko dobrze.
Wszystko będzie dobrze.
Przepraszam.
Siedzi na ziemi w samym kostiumie kąpielowym.
Jest bardzo chory. Nie jest teraz sobą.
Pewnie jest mu bardzo zimno.
Spójrzcie na mnie.
Nie mówcie o tym koleżankom ani nauczycielom.
Wiemy, że tata jest dobrym człowiekiem i że nigdy by nas nie skrzywdził,
ale ludziom trudno to zrozumieć.
To bardzo smutne.
Drogi tato, poszłam dziś do lasu, żeby się pożegnać.
Drogi tato, mama musiała sprzedać auto, ale poszłyśmy na lody.
Nie chcę przeprowadzać się do miasta.
Jadłam waniliowe z czekoladą. Były pyszne.
Mama powiedziała, że to koniec bohemy. Nie rozumiem tego,
ale to chyba ma coś wspólnego z pieniędzmi.
- Całuję... - Faith Feather Stuart.
Amelia Lavender Stuart.
Moje skarby.
Cześć.
Idźcie do taty.
Malutkie.
Duże i malutkie.
Czuję się o wiele lepiej.
- Naprawdę? - Tak.
Masz wielki brzuch.
To przez leki. Nie boli. Uderz go.
- Ja... - No już.
No dalej. Jezu!
- Dobra. - Musisz być ostrożna.
Nie rób tego, gdy Harry Houdini nie patrzy,
bo tak właśnie zginął.
- Cześć, przystojniaku. - Przyniosłem ci kwiaty.
- Jesteście takie piękne. - Tato.
Jak mamusia.
Pomóc ci?
Dobrze.
Jak się czujesz?
- Świetnie. - W zeszłym tygodniu wyglądałeś lepiej.
- Zmienili ci leki? - Tak, próbują czegoś nowego.
- Chcę usiąść. - Dobrze.
Chcę być w domu z rodziną.
- Będziesz, tato. - Kocham was.
- Kochamy cię. - Kocham cię, tato.
- Dziękuję. - Kochamy cię.
Sześć tygodni później
Przez okno wlatuje światło z lamp na dachu.
- Nie mogę spać. - Założymy zasłony.
Mamo, to wielkie reflektory.
Jak w więzieniu.
Też wolałabym zostać na wsi,
ale w Sudbury nie ma dobrej pracy.
- Tu też nie masz dobrej. - Znajdę lepszą.
- Czemu tata nie mieszka z nami? - Nie lubię jego domu przejściowego.
- Jest prawie jak w szpitalu. - Tata wraca do zdrowia.
Gotuje lepiej od ciebie.
Faith.
- Co to? - Kwiatek. Ładny.
Mój ojciec tu mieszka.
Skąd wiedziałaś, jak tu dotrzeć? Przyszłaś aż ze szkoły?
- Więc jaki masz plan? - Plan?
Mam plan...
by się stąd wyprowadzić.
- To najważniejsze. - Podoba mi się.
Poszukam pracy i mieszkania.
Będziecie mogły mnie odwiedzać i zostawać na noc,
będę wam robił naleśniki na śniadanie i obiad.
A potem zamieszkam znowu z tobą,
Faithie i mamusią.
O ile mamusia się zgodzi.
Czuję się jak Lucy odwiedzająca pana Tumnusa.
To najmilsza rzecz, jaką słyszałem.
Mama mówi, że masz problem z alkoholem.
Myślę, że gdybyś przestał pić i zaczął zażywać lit,
mama pozwoliłaby ci wrócić.
Naprawdę myślisz, że mama powinna ci to wszystko mówić?
Tak.
Możemy znów być Lucy i panem Tumnusem?
- To też. - Dobra.
Keller Brothers.
- Żadnych telefonów osobistych. - Przepraszam.
- To praca. - Dobrze, dobrze.
Przepraszam.
- Halo? - To ja.
Amelia przyszła do domu przejściowego. Wszystko gra.
Zabieram ją do ciebie.
- Jak się tam dostała? - Pieszo.
Aż ze szkoły?
Powinniśmy znaleźć jej psychoterapeutę.
Zrobiła się dobra.
- Fantastycznie! - Świetnie, skarbie.
- Jak praca? - Ach, praca.
Nie mogę uwierzyć, że to robię.
- Zapomniałam o praniu. - My się tym zajmiemy.
Faithie.
- Kremowy szpinak. - Uwielbiam szpinak.
- Kremowy jest dobry. - Cześć.
Cześć.
- Chodzicie do Lincolna? - Nie, do Peabody.
To najlepsza szkoła publiczna w mieście.
To nie nasz region.
Powinnyście chodzić do Lincolna,
to w stu procentach okropna szkoła.
Albo irlandzkie dzieciaki skopią wam tyłki.
- Tego nie chcę. - Nikt nie chce.
Chodzimy do Peabody.
To nielegalne i niesprawiedliwe.
Niesprawiedliwe. Pójdziecie do więzienia.
Cześć.
A jeśli ktoś spyta, gdzie mieszkam? Nie chcę kłamać.
Peabody to najlepsza szkoła publiczna.
- Trudno. Nie chcę kłamać. - Nie kłamiesz.
- Mama kłamie. - Nie chcę iść do Lincolna.
- Mówili, że nas pobiją. - Nie martw się.
- Nauczę was się bić. - A jak nauczycielka się dowie?
Uwielbia cię. Jesteś najlepsza w klasie.
Mówili, że skopią nam tyłki.
- Nikt wam... - Kto mówił? To wy im nakopiecie.
Jeśli chcieliście, żebyśmy chodziły do Peabody,
czemu nie zamieszkaliście w tamtym regionie?
Bo nas na to nie stać.
Poszczęściło nam się z tym mieszkaniem.
- Ale rodzina taty jest bogata. - Tak, ale nie my.
Codziennie wysyłam CV i nic.
Wydałam ostatnie 12 dolarów.
Chcecie być i biedne, i źle wykształcone?
Ktoś ma ochotę na dokładkę?
Dziękuję za pyszny obiad, Cam.
Mogłoby tak być codziennie.
Tak, ale potrzebuję męża, nie żony.
Chciałbym być mężem, ale żona mi nie pozwala.
Żona pozwoliłaby ci, gdybyś ty dał jej możliwość
- bycia tylko twoją żoną. - On chce, by była żoną,
ale ona chce być mężem, który robi ze mnie żonę.
SZKOŁA BIZNESU HARVARD Podanie
Magisterskie Studia Menedżerskie
WSTĘP WZBRONIONY
Co powiedział?
Że nie mieszkamy w regionie Peabody,
i że musicie z Faith iść do Lincolna.
- Przepraszam, mamo. - Nie trzeba.
Proszę, nie płacz. Nie przepraszaj.
Spytał, gdzie mieszkamy. Nie wiedziałam co powiedzieć.
Wiem, słusznie postąpiłaś.
Nie chciałam, żebyś kłamała.
Powiedział, że to, co robimy, jest nielegalne.
Wiem.
Nie przemyślałam tego.
Chciałam, byście chodziły do najlepszej szkoły.
A jeśli ktoś pobije przeze mnie Faithie?
Nikt nie pobije Faith. Ona gryzie.
Śpiwory, piżamy, pluszaki, książki,
ubrania na zmianę. O czym zapomniałem?
- O szczoteczkach. - Kupiłem szczoteczki,
mogą trzymać je u mnie. I znalazłem tekturowe pudła.
Ustawiłem je jak łóżka. Będą zachwycone.
Tak się cieszą. Chcesz herbaty?
Poproszę. Mogą obrócić je na bok
- i robić teatr lalek. - Będziecie się dobrze bawić.
- Tosta? - Poproszę.
Mam już własne mieszkanie,
więc mogę brać dzieci, kiedy chcesz.
- Mogą u mnie spać. - Dziękuję.
Dla ciebie też jest miejsce.
Tylko żartuję.
Dopiero gdy będziesz gotowa.
Dobra ta herbata. Cam?
Przyjęli mnie do szkoły.
Maggie Stuart, ale z ciebie zuch.
Też chciałbym mieć tyle samozaparcia.
Stypendium w Columbii.
Nie możesz ich zabrać do Nowego Jorku.
Oczywiście, że nie. Nie stać mnie na własną kawalerkę w Nowym Jorku.
Więc co z nimi?
Dobra. Oto moja propozycja:
Zrobię dyplom w 18 miesięcy, jeśli zostanę na semestr letni.
A mama Jenny może wynająć mi mały pokój w swoim mieszkaniu.
Więc przeprowadzę się do Nowego Jorku, a ty wprowadzisz się tu
i zaopiekujesz się dziewczynkami.
- Ja? - Tak, ty.
Tęsknisz za nimi. A one tęsknią za tobą.
Mogę zdobyć magistra w 18 miesięcy,
a gdy wrócę do Bostonu, znajdę pracę i wprowadzę się z powrotem.
- No tak... - Tak.
- Wiem, że to dużo. - Nie.
Ale...
Nawet doktor mówił, że...
Dobrze byłoby mieć jakiś cel.
Rutynę. Doktor mówił, że właśnie tego ci trzeba.
Tak, rutyna.
- Gotowanie. - Właśnie.
Zabieranie ich do szkoły, kładzenie do łóżka,
upewnianie się, że szczotkują zęby i włosy dwa razy dziennie.
Pranie.
Boże, to naprawdę dużo.
Cam, tak, to dużo.
Ale coraz bardziej się pogrążamy.
Cam, muszę coś zrobić.
- Rozumiesz? - Masz rację.
Ta nowa szkoła jest jak poprawczak.
Jest okropna.
My chodziliśmy do dobrych szkół, braliśmy lekcje gry na pianinie.
Nie brałem lekcji.
Nauczyłeś się szermierki, jazdy na nartach...
Uczyłem się od rodziny.
Zmierzam do tego, że mieliśmy doskonałą edukację
- i chcę tego samego dla dzieci. - Ja też,
- ale 18 miesięcy to mnóstwo rutyny. - Poradzisz sobie.
Będę przyjeżdżać co weekend, by ci pomóc.
- Co weekend? - Co weekend.
- I zatrzymasz się tutaj? - Oczywiście.
Znów będziemy jak rodzina?
Tak.
Musimy zainterweniować w imieniu syna i odmówić.
- Nie poradzi sobie. - Wiem, że da radę.
Doktor mówi, że potrzebuję więcej odpowiedzialności.
Jesteś mężczyzną.
- Czemu w ogóle chcesz to robić? - Nie przemęczaj się.
Doktor Wendell twierdzi,
że Cam wrócił do siebie po załamaniu
i poradzi sobie.
Czy to ma coś wspólnego z feminizmem?
Żyjemy na granicy ubóstwa. Dziewczynki chodzą do okropnej szkoły.
Nasze dzieci chodziły do najlepszych i co nam po tym?
- Nasze dzieci są wspaniałe. - Absolutnie,
ale nie utrzymują się same.
Nie zapominaj, Murray, że my też nie.
Maggie zasługuje na podziw.
Zgadzam się.
Nie możemy sprzedać jakiegoś srebra czy kryształów?
- Nie wystarczyłoby nawet na ten posiłek. - Nie, nie, nie,
nie możesz opuścić rodziny.
Pauline, jestem zdesperowana. Nie mamy pieniędzy.
- Co to? - Trwa to już 45 minut.
Daj to tu, żeby zrobić więcej miejsca.
Czemu on wszystko przestawia? Wcześniej było w porządku.
- Musimy jechać. Będą korki. - Wiem.
Pożegnam się z dziewczynkami. Przepraszam, Peter.
Rozchmurz się.
Nie złość się.
- Co to za mięczak? - To kuzyn Carol Webber.
Wprowadza się do matki w Nowym Jorku.
- I każe ci prowadzić? - To nic.
Zrób nam zdjęcie.
- Hej! - Chodź, Cam.
Kocham was.
Będziemy mieli coś,
żeby pamiętać mamę.
Faithie, słuchaj matki.
Uśmiechnijcie się.
Szczotkujcie włosy.
Żegnasz się z córkami, a ten drań na ciebie trąbi?
Dobra.
Dobrze, wiem. Dziękuję, to duże zadanie.
Proszę.
Żałuję tylko, że ubrałem się jak zielony robal.
Jedź, bo zaraz skopię mu tyłek.
- Chodź. - Dziękuję.
- Dziewczynki. - Wiem, wiem.
Pożegnajcie się z matką.
Chodź, skarbie.
- To moja żona. Kochamy cię. - Kocham was.
- Kochamy cię. - Pa.
Pa!
- Mój brat uprawiał tu wczoraj seks. - Boże.
Musimy robić dużo przystanków. Mam bardzo mały pęcherz.
Maggie! Maggie!
Jedź przez Wilbur Cross Parkway!
- Pamiętasz, jak...? - Cam.
Co?
Pamiętasz, Maggie?
Jechaliśmy na ślub Toma i Lindy. Baliśmy się, że się spóźnimy.
Pojechaliśmy na skróty.
- Wilbur Cross Parkway. - Nie pamiętam.
W New Haven. Hej, zabiję cię!
W New Haven jedź przez 34 West na Wilbur Cross.
- Dobrze. - Wykręcisz na Merritt Parkway.
- Dobrze. - Możesz ominąć Bridgeport.
- Drzewa są dwa razy bardziej zielone! - Pa!
- Kocham cię! - Kto to był?
Możemy iść do kina.
Możemy pojechać na Plum Island szukać morskiego szkła.
Możemy iść do Muzeum Sztuki i zobaczyć portret pradziadunia.
Czemu jego portret wisi w muzeum?
Bo namalował go ważny artysta, John Singer Sargent.
- Czemu? - "Czemu?"
Nie wiecie, kim jesteśmy?
Tu dorastała wasza prababcia.
- W tym dużym domu? - Tak.
To największy dom na Beacon Hill.
Zaprojektował go Bulfinch, słynny architekt.
Czemu byli tacy bogaci?
Dzięki kolei.
Wasz prapradziadek był kiedyś najbogatszym człowiekiem w Bostonie.
Czemu my jesteśmy biedni?
Pieniądze umieszczono na rachunku powierniczym.
Nikt nie może ich tknąć.
Poza waszą prababcią.
Wszystko kontroluje i decyduje, co komu dać.
Trudno to wyjaśnić.
- Chcecie zobaczyć wnętrze? - A możemy?
Nie możemy ot tak podejść i zapukać.
Kochanie, to Boston. Praktycznie nas oczekują.
Wasi prapradziadkowie
zabawiali króla i królową Anglii.
Przy tym stole królowa Anglii zakrztusiła się
kością kurczaka.
- Pan Fabrini zaraz wyjdzie. - Dziękuję.
Na górze jest sala balowa.
Mieli tam piękne suknie...
- W czym mogę pomóc? - Dzień dobry. Cam Stuart.
Dorastała tu moja prababcia.
- Chciałem pokazać córkom. - Przykro mi.
To mój dom, nie przyjmuję wycieczek.
Panie Fabrini, ten dom należał do mojej rodziny przez ponad pięć pokoleń.
Mój prapradziadek urodził się w tym domu na Boxing Day w 1832 roku.
Czy pana prapradziadek wpuszczał tu każdego, kto zapukał?
Oczywiście. Zwłaszcza osoby mające z domem więź
sięgającą ponad pięć pokoleń.
- Mi nie przyszłoby to do głowy. - "Mnie".
Najwyraźniej nie panuje pan dziś nad emocjami.
Wrócę więc z córkami innego dnia.
Mają prawo zobaczyć ten dom.
- Co za wstyd. - Nie wstydź się.
On powinien się wstydzić.
Nie, ty powinieneś.
Ja się nie wstydzę. To dupek.
Ty jesteś dupkiem!
Wracaj do domu.
Wrócę za 12 dni.
Wracaj teraz.
Wiem, że to duża zmiana.
Czemu nie przyjedziesz w piątek?
Miałaś wracać co weekend.
Tak mówiłaś.
Wiem, ale mam zajęcia orientacyjne.
Następny weekend już niedługo. Kocham was.
- Kocham cię. - My ciebie też.
Pa, dziewczynki.
Tato.
Tato, obudź się.
Obudź się, zaspałyśmy.
Spóźnimy się do szkoły.
Szybko. Amelia, nie zapomnij plecaka.
Winda nam ucieknie.
Proszę poczekać.
Dzień dobry. Dziękuję.
Znajoma Maggie?
- Cam. - Becca. Mama Kyle'a.
Miło mi. Amelia, szybko.
- Nie lubię się spóźniać. - Nie spóźnisz się.
Zjedz śniadanie. Najważniejszy posiłek.
- Amelia, szybko. - Muszę przyznać,
że mój były mąż by się na to nie zdobył. To dojrzała decyzja.
- Tak? - Absolutnie.
Większość mężczyzn
nie pozwoliłoby żonie zostać żywicielem rodziny.
Dziękuję.
Dobra, idźcie. Spóźnicie się.
Kocham was.
Mam was odebrać?
Nie!
- Będę tu o 15. - Nie!
Co...
Co jest?
Gdzie byłeś? Miałeś nas odebrać o 15.
Auto nie chciało zapalić.
Chcecie nauczyć się regulować gaźnik Forda?
Potrzebne dwa śrubokręty. Można robić to razem.
- Nie. - Nie chcemy.
Nie bądźcie bezradne.
Gdy naprawię silnik, pojedziemy do Meksyku.
- Kto to? - Ruth Ann.
- Proszę, nie przedstawiaj się. - Czemu nie?
Bo za dużo gadasz i...
Nie chcecie poznać sąsiadów?
Na świecie są inni ludzie.
- Dzień dobry, Cam Stuart. - Ach, tak, Maggie mi mówiła.
Witam w Wieland Manor. Ruth Ann McKay.
Dzień dobry, dziewczynki.
- Pomóc z zakupami? - Poważnie?
- Pozwól, Ruth Ann. - Dziękuję.
Widzicie? Ludzie potrafią docenić mały dobry uczynek.
Tylko to chciałem powiedzieć.
Wezmę to. Dobrze.
Dzień dobry. Cam Stuart.
- Cam Stuart. Jestem tu nowy. - Kto to był?
Cam Stuart. Nowy mieszkaniec.
- Mieszkanie 32. - Witam.
Jesteśmy.
Pomóc rozpakować?
Nie trzeba. Zostawmy je tutaj.
Na pewno? Z przyjemnością pomożemy.
Nie trzeba, już bardzo pomogliście. Dziękuję.
Nie trzeba niczego przestawić? Na przykład biurka?
Nie, biurko stoi tam, gdzie powinno.
Zmiana ustawienia odświeża mieszkanie.
Nie, dziękuję. Muszę zabrać się za obiad. Przepraszam.
Pewnie. Może pokroić cebulę?
Nie używam dziś cebuli.
- Co z tobą? - Co?
Zatrzasnęła ci drzwi przed nosem.
- Musiała ugotować obiad. - Musiała się ciebie pozbyć.
- Byłem tylko dobrym sąsiadem. - Upierdliwym sąsiadem.
Ludzie będą przed tobą uciekać.
Będą do mnie lgnąć, bo pokażę im,
że jestem gotów pomóc przenieść ciężkie meble,
opróżnić magazynek czy podwieźć kogoś na lotnisko.
Bo jestem dobrym sąsiadem. Wkurzacie mnie.
Nic nie wiecie.
Nauczyłem się gotować to
na norweskim parowcu płynącym po Amazonce.
Kiedy to było?
W lato. Po tym, jak wykopali mnie z Harvardu.
Myślałam, że wykopali cię z Exeter.
Wykopali mnie z obu, z bardzo różnych powodów.
Szedłem akurat na egzamin,
kiedy usłyszałem dudy. Poszedłem więc na plac,
gdzie zobaczyłem muzyka grającego szkockie ballady.
Miał przed sobą kapelusz. Ludzie wrzucali pieniądze.
Pomyślałem, że to dobry pomysł.
Usiadłem więc obok niego, położyłem kapelusz
i zacząłem śpiewać ze szkockim akcentem.
Znałem wszystkie słowa, a on kazał mi spadać.
Bo nie prosił cię, żebyś śpiewał, i sam chciał zarobić.
Właśnie. Zamieniliśmy kilka słów,
kiedy drań rzucił się na mnie. Mały chudy gnojek.
Zaczęliśmy się tłuc, depcząc po jego dudach.
I z tych emocji posrałem się w spodnie.
Jak się domyślacie, nie zdążyłem na egzamin.
Wykopali cię, bo opuściłeś egzamin?
Nie. Semestr później zapisałem się na 75 zajęć.
Wtedy stwierdzili, że nie nadaję się do Harvardu.
Jezu Chryste.
Dziewczynki?
Wychodzę na parę godzin.
Wyśpijcie się.
Powinienem wrócić przed północą albo po północy.
Miłych snów.
Cholera.
- Zdejmij łańcuch, proszę. - Gdzie byłeś?
Zdejmij ten cholerny łańcuch.
Obudziłyśmy się, a ciebie nie było. Faith się bała.
Nie używaj łańcucha.
Gdy ktoś naprawdę zechce wejść,
nie zatrzyma go ten mizerny łańcuszek.
- Ciebie zatrzymał. - Bo nie chciałem wchodzić.
Mama dzwoni.
Wielkie dzięki.
Halo?
Wszystko gra, Maggie. Nikomu nic się nie stało.
Mówiłem im, że wychodzę, ale spały.
Mam je budzić za każdym razem, gdy postanowię wyjść?
Mama się dowie, że tata źle się spisuje.
Jest pijany.
Myślisz, że mama powinna wiedzieć?
Poszedłem do baru
- na drinka. - Wróci do domu tydzień wcześniej.
Tak, Maggie.
Lit.
- Dobra. - Pomóż mi z drzwiami.
Pamiętajcie, mama wraca w piątek,
więc trzeba posprzątać w mieszkaniu.
- Musisz rozpakować kartony. - Wszyscy się przyłożymy.
- Są twoje. - Nie wiemy, co z nimi zrobić.
- Ty nie sprzątasz naszego pokoju. - Nieważne!
Miłego dnia!
Co znowu?
Cholera.
Witaj, stary przyjacielu.
Tata!
Nieźle, co?
- Pięknie. - Super.
Tylko nie zaglądajcie tam.
To maczeta?
I co?
Hitler miał tylko jedno jajo
Goering miał dwa, ale bardzo małe
Himmler był nie lepszy
A Joseph Goebbels nie miał jaj
W ogóle
- Co to za półki? - Tata je zbudował.
- To tylko półki. - Ale wszystko na nich stoi.
- A nie na podłodze. - Właśnie.
Gdy tata pracował w telewizji, też był taki jak teraz?
Był zabawny, współczujący.
Wiedział wszystko o naturze.
Miał pracę, co bardzo mu służyło.
Był doskonałym oświetleniowcem.
Ale ostatecznie presja okazała się zbyt wielka.
A ja nie wiedziałam...
Nie wiedziałam nic o depresji maniakalnej.
Zresztą to były lata 60. Wszyscy mieli załamania nerwowe.
Dlatego nie rozumiałam, jakie to poważne.
Pewnie żałujesz, że za niego wyszłaś.
Nie.
Nigdy.
Trudno było mi przyjechać w ten weekend.
Ale cieszę się, że to zrobiłam.
Chyba właśnie tego było ci trzeba.
Wyjdzie nam to na dobre.
Praca w toku Nie przestawiać
Niedokończone Nie ruszać
NIE DOTYKAĆ Mokry klej
Ostrożnie!!! Tłusty łańcuch
NIE RUSZAĆ BĘDZIEMY SIĘ TU BAWIĆ
- Tato! - Tak to jest,
kiedy dwa tygodnie nie szczotkujesz włosów!
Jeśli ty nie pozmywasz naczyń, ja to zrobię.
Dobrze.
- To boli! - Przepraszam.
- Sama to zrobię! - Dobra, ty to zrób.
Gdzie są gąbki?
- A z tą co jest nie tak? - Śmierdzi.
Bo ktoś zostawił ją w zlewie.
Wciąż powtarzam,
że trzeba ją wycisnąć po zmywaniu.
Ma pewnie z pięć lat. Jest obrzydliwa.
Nie jesteśmy ludźmi, którzy wyrzucają sprawne rzeczy.
- Ty niczego nie wyrzucasz. - To dobra gąbka.
- Można jej jeszcze długo używać. - Sam zmywaj te naczynia!
Dobra! Pozmywam!
Tą gąbką.
Nie chcę już o tym rozmawiać.
Czemu tak krzyczysz i marudzisz?
Cam?
Trochę zbłądziliśmy, ale wrócimy na dobry tor.
Kupiłem nową gąbkę.
Wymyśliłyśmy z Faith idealną pracę dla taty.
Wózek z naleśnikami na Harvard Square, jak w Paryżu.
Robisz dobre naleśniki.
I uwielbiam marznąć na dworze w styczniu za marne centy.
- Lubię z czekoladą i kokosem. - Mamy to.
W naszym menu.
Budynek jest pełen samotnych matek.
Wypytują się o siebie nawzajem,
chodzą razem na kawę,
a mnie nigdy nie spytają.
Nigdy nie zaproszą mnie na kawę.
Zdaje mi się, że dwa dni temu spotkały się na wino i ser.
- Przepraszam... - Nie.
- Nie powinnam się śmiać. - Co?
Nie, to zabawne.
- Zabawne. - Jestem żałosny.
- Żałosna maruda. - Wcale nie.
Dlatego mnie nie zapraszają.
Uciekają, gdy mnie widzą.
Po prostu nie ufają mężczyznom.
Zwłaszcza żonatym, z dziećmi.
Nie jestem do końca żonaty.
Jesteśmy rodziną, prawda?
- Maggie. - Co?
Naprawdę tak musi być?
Musisz spać tu co weekend na kanapie?
- Póki co tak. - Maggie.
Co?
Nie spaliśmy razem od mojego załamania.
- Umieram. - Cam.
Ty też umierasz, tylko nie zdajesz sobie sprawy.
- Cam, po prostu... - Maggie.
Możemy przejść przez tę fazę?
Przejdźmy przez tę fazę i zobaczmy, jak pójdzie dalej.
I co wtedy?
Wprowadzisz się tu?
- Nie wiem. - A co z nami?
- Gdzie ja się podzieję? - Nie wiem.
Wiem tylko, że to będzie wymagało nieustannych starań.
Co za seksowna odpowiedź.
To szczera odpowiedź.
To jakiś test?
Nie patrz na to w ten sposób. Nie cierpisz testów.
Chyba że wyglądają tak.
Zima
Trochę mało chłodziwa.
Trzeba będzie kupić nowe opony.
Zamek się klinuje.
- Nie ma podłogi! - Ale ma świetny silnik.
Nie ma podłogi, a dach jest przegniły.
Mam dwójkę małych dzieci. To niebezpieczne.
Niech będzie 300 gotówką.
Pan zajmie się kombi.
Tato, Amelia płacze.
Ty zawsze płaczesz.
Już nie. Przysięgłam już nigdy nie płakać.
Co się stało?
Co się stanie z kombi?
Nikt nie będzie go chciał.
Myślałam, że płaczesz przez to okropne auto.
Tamto też było okropne.
Pamiętajcie, mówcie głośno.
Wasza prababcia urodziła się w 1888 roku.
Proponuję grę w karty po obiedzie.
- No! - Nie mówi się "no", kochanie.
Mówi się "tak".
Dziękuję, babciu. Matka wciąż im powtarza.
- A jak się miewa? - Bardzo dobrze.
Przyjeżdża co weekend,
ale w ten weekend została w mieście, żeby uczyć się do egzaminu.
Ale radzimy sobie, prawda, dziewczynki?
A.J., przekaż Betty, że pieczeń jest boska.
Tak jest.
Czy uważacie pobyt matki w Nowym Jorku za osobliwy?
Chce mieć więcej okazji zawodowych.
Mówi, że kobiety mogą robić wszystko.
Prawdziwa z niej męczennica.
Wolimy nazywać ją wojowniczką.
Pójdę popracować nad autem.
Dziewczynki mówią, że nie ma podłogi.
Nie miało. Znalazłem je w kuchni.
- Betty pozwoliła je wziąć. - Tace?
Nie można na nich stawać,
ale osłonią nas przed zimnem i piachem.
Cam, jestem taka dumna,
że sam zajmujesz się dziewczynkami.
Dziękuję, babciu.
Ostatnio używam głównie lincolna.
Możesz wziąć bentleya.
Bentleya?
Są tu półki na jedzenie. Możemy jeść w aucie?
Działają wszystkie okna! I ma podłogę!
Tak ładnie pachnie!
Czynsz za mieszkanie jest regulowany.
Wiem, płacę go.
- I jesteśmy za to wdzięczni. - Bzdura. Jest rozpaczliwie niski.
Nie stać mnie na utrzymanie bentleya.
Nie stać mnie nawet, by go zatankować.
Jeśli prosisz o pieniądze na benzynę...
Nie, babciu, nie o to proszę.
Obie dziewczynki uczą się doskonale.
W obecnej szkole nikt nie stawia przed nimi wyzwań.
Jeśli naprawdę chcesz pomóc,
rozwinęłyby skrzydła w prywatnej szkole.
Myślę, że to nie dałoby im dobrej nauczki.
Nie sądzisz?
No tak, masz rację.
Przykro mi, że nie wziąłem bentleya.
To nie miało sensu.
Wiem, że jesteście rozczarowane.
Trzeba było go wziąć i sprzedać. Mógłbyś kupić stoisko z naleśnikami.
- Nie bylibyśmy tacy biedni. - Naleśniki są pyszne,
ale nie są kopalnią złota, jak ci się zdaje. Zwłaszcza w okresie recesji.
Więc mogliśmy po prostu sprzedać bentleya i mieć pieniądze.
Babcia nie pozwoliłaby go sprzedać.
- Dała ci go. - To tak nie działa.
Trudno to wyjaśnić.
Wreszcie mogliśmy mieć coś, czego chcą inni.
Nikt nie chce tego, co mamy.
- Tata zrobił coś niesamowitego. - Tak?
Zgadnij, ile zapłaciłem za to miejsce parkingowe.
- Boże. - Absolutnie nic.
Masz, za co płacisz.
Mamy dla ciebie niespodziankę.
To Jock, nasz pies!
- Tata go wziął! - Amelia go nazwała!
Czemu się tak zachowuje?
Był źle traktowany,
więc gdy tata odchodzi, denerwuje się.
Bo kocha tatę, bo tata go uratował.
Pracujemy nad tym.
A to nowe auto?
Było źle traktowane, ale tata je uratował.
- Dobry piesek. - Jock!
- Czekajcie!
- Jock, nie! - Jock! Stój!
- Wracaj! Zły pies! - Jock! Wracaj!
Nie jedz tego!
Tak! Już!
Mam!
Dawaj! Przyłóż się!
Tak!
Czy te dziewczynki nie mieszkają w naszym budynku?
- Tak, ale są wredne. - Wredne?
Noszą czapki z pomponami.
Nie mogą być takie złe.
Hej, dziewczynki! Chłopcze!
Zagrajcie z nami w koszykówkę.
Są wredne?
Gramy!
Tak, Amelio! Kryj go!
Amelia, ręce!
Ręce do góry!
- Tak jest! - Tak!
Miłe te dzieci. Zaprośmy je kiedyś do nas.
- W życiu. - Raczej umrę
niż wpuszczę kogoś do tej rudery.
Miażdżą moją duszę.
Wiosna
Nadchodzimy Nadchodzimy, my, piraci
Macie szorować pokład
Nadchodzimy Nadchodzimy, my, piraci
Faithie,
proszę, sprzątnij swoje rzeczy ze stołu.
Jestem zajęta.
Niedługo obiad.
Miło by było, gdybyśmy mogli gdzieś zjeść.
- Później. - Będziecie cierpieć
Cierpieć, cierpieć
- Natychmiast. - Nadchodzimy
Natychmiast!
Jesteś taki wredny! Nie jestem twoją służącą!
Nie, to ja jestem służącym!
Tylko wam gotuję i sprzątam,
wożę was i spełniam wszystkie wasze zachcianki!
Traktujecie mnie jak pokojówkę!
Muszę stąd wyjść!
Jock, nie szczekaj!
Nie, nie mamy opiekunki.
Nie potrzebujecie jej.
Ale jest noc. Boimy się. Faithie się boi.
Musicie zmężnieć. Czego tu się bać?
- Wilków? Wampirów? - Gwałcicieli!
Jeśli zapuka jakiś gwałciciel, nie wpuszczajcie go.
A jeśli wejdzie siłą? Tak robią!
- Kopnijcie go w jaja! - Nie!
Muszę stąd wyjść! Dłużej tego nie zniosę!
Muszę pobyć z kimś dorosłym, nie z rozwydrzonymi bachorami!
Puść mnie!
Chcę tylko...
Cześć, Cam. Jedziesz do góry?
Chyba tak.
Pomóc ci poskładać pranie?
Wiesz co, zapomniałam czegoś z pralni.
Widzicie? Ten łańcuch jest bezużyteczny.
Zapewnia fałszywe poczucie bezpieczeństwa,
czego wam nie trzeba. Przepraszam, że was przestraszyłem.
Następnym razem będziemy dzielniejsze.
Kładźcie się do łóżek. Muszę posprzątać.
Ten zamek był do niczego.
Lato
A co z valiantem?
Nie mówiłem ci? Spalił się.
Papierosy = Śmierć
MINISTER ZDROWIA OSTRZEGA: UMRZESZ!!!
2 paczki dziennie to 10 lat z życia
PŁUCA MARTWEGO PALACZA
Mam depresję.
Oczywiście. Twój pies uciekł.
Rodzina daje ci centy na utrzymanie
i wszystkich irytujesz.
Zapomniałaś o hemoroidach.
- Gdzie idziesz? - Umówiłam się z Kim, Ali i Thurgoodem.
- Mogę też iść? - Jak chcesz.
- A ja? - Nie, Boże!
- To nasi znajomi. - Czemu ich tu nie przyprowadzicie?
- To tej rudery? - Przestań tak mówić.
Nie możesz przebywać z dziećmi, to dziwne.
Musisz mieć własne życie.
Jak mam mieć własne życie,
kiedy na nic mi nie pozwalacie?
Dobra, będziemy przy stolikach piknikowych.
Karta śmierci.
To znaczy, że umrę?
Każdy kiedyś umrze. Zacznijmy od nowa.
Ma ktoś ogień?
- Nie? - Możemy dokończyć u was?
Rodzice kupili nową kanapę.
- Nieważne, mam. - A u ciebie?
Brat uczy się przed studiami.
Możecie przyjść do nas.
Cam, możemy chwilę pogadać?
Co?
Zaraz się wkurzę.
Pozwoliłyśmy ci przyjść,
a nie zapraszać kogoś do domu.
- Będzie fajnie. - Nie. Wstyd!
Mamy ci to przeliterować?
Zrobię herbatę, tosty. Pogramy w gry planszowe.
- Zobaczą, jak mieszkamy! - I co? To nie wasza wina!
Powiecie, że ojciec ma zaburzenia dwubiegunowe,
czy jak to się teraz nazywa!
Nie chcę odbierać wam przyjaciół!
Walić to! Nieważne!
Ostrzegam was, nie widzieliście czegoś takiego.
Widziałam zabałaganione domy.
Nie takie.
Pobiegnę zamknąć drzwi taty.
Przyprowadziłyśmy znajomych.
Naprawdę?
Czemu macie tyle rzeczy?
Tata jest koniem na biegunach.
Ma zaburzenia dwubiegunowe.
Mój wujek to ma. Też mieszka w chlewie.
Hej, fajne.
Koniec zakładów.
Tosty z cynamonem i herbata.
- Tak! Ja! - Ja poproszę!
- Co wygrałam? - 32.
Czy ktoś chce się nauczyć
robić trufle czekoladowe?
Ja!
Jesień
Możecie wyjść gdzieś razem z tatą.
Nie potrzebujemy opiekunki.
Kiedyś się bałyśmy, ale już nie.
Zrobiłyście się takie stare.
Chyba nie jestem czarna.
Oczywiście, że jesteś.
Ale wyglądam biało.
Jesteś czarna, kochanie.
Faith jest. Wyglądam jak tata.
To dlatego, że jesteście naszą mieszanką.
Nikt mi nie wierzy, gdy mówię, że jestem czarna.
Amelio, jesteś czarna.
Twoja matka jest czarna.
Więc jesteś czarna.
Jeśli to ci poprawi humor, będę mówić, że jestem czarna.
Nawet jeśli uznają mnie za wariatkę.
To niedorzeczne. Oczywiście, że jest czarna.
Jej matka jest czarna. Jest po prostu zadziorna.
Dziewczynki wyglądają na szczęśliwe.
W zeszłym tygodniu Amelia
skopała tyłek łobuzowi.
Tak mocno kopnęła go w kolano, że musi chodzić o kulach.
Byłem dumny.
Dobrze wyglądasz.
Ty też, Maggie. No proszę.
Będzie lepiej, gdy dostanę pracę.
Dziękuję, że mi to umożliwiłeś.
Nie śpij na kanapie i spędź noc ze mną w łóżku.
Nie, nie mogę wejść do twojego pokoju.
- Czemu? - Jest przerażający.
Masz tam trzy rowery.
- To twój powód? - Tak!
Masz tam puszki rozcieńczalnika.
Gdy ostatnio tam byłam,
wyszłam z olejem silnikowym na spodniach.
- To śmieszne. - No to posprzątam!
Byłoby miło. Zrobiłoby się przytulniej.
Nic mi o tym nie mówiłaś.
Nie będę narzekać na twój pokój. Jesteś dorosły.
Nie sądzisz, że mój pokój jest przytulny?
Skąd. Nikt tak nie myśli. Ty pewnie też.
Ja na pewno nie. Dość tego, posprzątam.
Daj mi góra dwa dni. Będzie nieskazitelny.
Zobaczymy.
- A do tej pory? - Co?
Mamy tu niemal prywatną klatkę schodową.
- Co ty na to? - Dni klatek schodowych są za mną.
A były kiedyś przed tobą?
Maggie Stuart?
Wkrótce ukończę studia menedżerskie w Szkole Biznesu Columbia,
więc przychodzę do państwa z referencjami od profesora Wilsona.
Zaoferowano mi już pracę w E.F. Hutton w Nowym Jorku,
ale wolałabym pracować w Howard and Company.
- E.F. Hutton? - Tak.
- Doskonale. - Tak.
- Czemu wraca pani do Bostonu? - Mam tu dzieci.
Dzieci. Chłopcy? Dziewczynki?
Dwie dziewczynki.
Ale są bardzo niezależne,
co pozwala mi pracować do późna i zjawiać się wcześnie rano.
Dziękujemy. Będziemy w kontakcie.
Tak.
Dziękuję za państwa czas.
Mam dodawać masło po każdym omlecie?
Pół łyżki po każdym omlecie.
- Nie bój się nieco je przysmażyć. - Dobra.
Zacząłeś już robić mój kostium?
Jaki kostium?
Kostium tancerki flamenco na konkurs talentów.
- Miałeś zrobić spódnicę. - Tak.
- To już jutro. - Przecież wiem.
- Wiedziałam! Nic nie robisz! - Dobra.
Powiedziałem, że zrobię.
Ma być błyszcząca i z falbanami.
Tak jest, robaczku.
Żaden problem.
Musi być tylko dwieście razy większa.
Tak! Tak! Tak!
Nie, nie, nie!
Cholera jasna! Nie!
Właśnie tak!
Sama się szyje.
- Halo? - Zgadnij, co zrobiłem.
Cam, jest piąta rano.
Uszyłem twojej córce piękną spódnicę.
Błyszcząca, z falbanami, przepiękna.
Wspaniale. Ale powinieneś się przespać.
Nie jestem zmęczony.
- Cam? - Maggie,
jaki ojciec w Ameryce nie śpi teraz
i szyje spódnicę flamenco dla swojej córki?
Bierzesz lit?
Nie brałem, odkąd wyjechałaś.
Biorąc regularnie małe łyki piwa przez cały dzień,
zachowuję równowagę.
Halo?
I jak myślisz?
To najpiękniejsza spódnica, jaką widziałam.
Wyglądasz jak flamenco-syrenka.
Kocham cię, tato.
Cześć.
- Posłuchaj. - Co?
To niezdrowe.
Obiecałeś, że będziesz zażywał lit.
A ty obiecałaś, że będziesz mnie kochać na dobre i na złe.
Przepraszam. Goście naszego lokalu muszą mieć na sobie muszki.
Chciałbym powiedzieć jedno o tym licie.
Nikt nie wie, czy działa
ani jakie są długoterminowe efekty.
To samo tyczy się Haldolu, Thorazine'u, kwasu walproinowego
i innych tak zwanych lekarstw.
Jestem królikiem doświadczalnym.
Nie dowiedziałabyś się, że przestałem go brać,
gdybym ci nie powiedział.
Jestem idiotą zmierzającym do autodestrukcji.
- Nie jesteś. - Dzięki.
Musisz brać odpowiedzialność
za swój stan.
Tak jak ty bierzesz odpowiedzialność za dzieci?
- To nie fair. - Wiem. Wiem.
Wiem, że trudno ci przyjeżdżać do domu co weekend.
Rozumiem.
Nie jest mi trudno przyjeżdżać, tylko wracać.
Trudno wyjeżdżać, gdy każdy patrzy na mnie,
jakbym była najgorszą matką świata.
Chcę zapewnić dzieciom lepsze życie.
Pochodzisz z zamożnej rodziny.
Gdy biali żyją w nędzy, uważa się ich za ekscentryków.
Ale czarni biedacy nie są czarujący. Wierz mi.
Jeśli to cię pocieszy,
moja nędza też nikogo nie czaruje.
Nie zrobiłem żadnych postępów z sypialnią.
Postanowiłam przyjąć pracę w E.F. Hutton.
W Nowym Jorku.
Maggie, nie mogę robić tego sam.
- Potrzebujemy cię. - Nie.
Nie proszę cię o to.
Czas, żebym sama zajęła się dziewczynkami.
Zabierzesz je do Nowego Jorku?
- Tak. - A ty i ja?
Co z nami? Nie!
Wiedziałem!
Wciąż kocham w tobie tyle rzeczy.
- Proszę szkocką z wodą. - Cameron.
Posłuchaj.
Wciąż w ciebie wierzę.
I nie chcę się poddawać.
- Ale nie mogę... - Co? Czy ty...?
Próbowałaś w ogóle znaleźć tu pracę?
Czy to był twój plan?
Planowałam wrócić tu po szkole
i znaleźć pracę. Może mieszkalibyśmy razem,
może nie,
ale pozostalibyśmy rodziną i razem wychowywalibyśmy dziewczynki.
Ale nie mogę znaleźć tu pracy.
Firmy z Bostonu mnie nie chcą.
- Czemu? - To Boston.
Chcą ludzi takich jak ty.
Chcesz pracę w Bostonie? Załatwię ci ją.
Dobrze wyglądasz, Cam. Wszystko dobrze?
- Nie, Dickie. - Przykro mi.
Maggie właśnie ukończyła studia menedżerskie.
Słyszałem. Brawo.
Czemu nie ma tu dla niej stanowiska? To w końcu rodzinna firma.
Chciałbym móc jej coś zaoferować,
- ale obecnie nic dla niej nie mamy. - Mówisz, że kiedy twoi synowie
ukończą studia,
nie skończą w tej firmie?
Cholera, Dickie!
Wiem, jak to działa. Sam tworzysz stanowiska.
I dlatego nie zapraszamy cię na przyjęcie świąteczne.
Gówno mnie obchodzą wasze przyjęcia!
Chcę, byś zatrudnił moją żonę!
Pracuje pięćdziesiąt tysięcy razy ciężej niż wy!
Muszę poprosić, byś wyszedł.
Masz pojęcie, jakie to trudne?
Wiesz, jak musi się poświęcać?
Potrzebuje pracy tutaj, w Bostonie!
Opanuj się!
Przestań!
Cam?
Cameron?
Cam?
Czemu jesteś mokry?
Dziewczynki śpią?
Tak.
Faith pokazała ci spódnicę?
Tak.
Jest piękna.
Nie udało mi się nic znaleźć.
To nic.
Wskoczyłem do rzeki.
Będę za nimi tęsknił.
Wiem.
Nowy Jork jest niebezpieczny. Gdzie będziemy mieszkać?
Znajdę bezpieczne mieszkanie.
- Gdzie będziemy chodzić do szkoły? - Pracuję nad tym.
A co z rowerami?
Możecie jeździć tutaj, odwiedzając tatę.
A co z nim? Kto się nim zajmie?
Tata sam może się sobą zająć.
Będę chodził do kina, na przyjęcia. Życie pełne przygód.
Nie trzeba ci przygód.
Jeśli wyjedziemy,
będzie za dużo pił i przestanie o siebie dbać.
Nieprawda.
- Będzie bez nas samotny. - To prawda.
Opiekowanie się wami w pojedynkę to dla taty duża presja.
- Czemu? Chodzimy do szkoły. - Wozi nas, gdzie chcemy.
Oglądamy mnóstwo krwawych filmów.
Załatwił mi ścieżkę dźwiękową z Anything Goes.
Ojciec potrzebuje przerwy.
Gdy chorowałam na grypę, pociął mi truskawki i kiwi
i poukładał je na talerzu jak kwiatki.
Rzeczywiście, zrobiłem to.
Będziecie mogły odwiedzać tatę,
a tata będzie odwiedzał was.
Nowy Jork to niesamowite miasto.
Spodoba się wam, obiecuję.
Nie mogę was tam odwiedzać.
Za dużo zamieszania i hałasu,
mnóstwo ludzi na ulicach przez całą noc.
To wytrąca mnie z równowagi.
Myślałam o tym.
Rozumiem, dlaczego nie chcesz już ze mną mieszkać.
Jestem o wiele lepszym ojcem niż byłem mężem.
Wiesz, co powiedziała mi wczoraj Faithie?
"Tata jest zawsze w pobliżu.
Zawsze jest przy nas".
Myślałem, że to je irytuje.
Mam plan.
Przyjmę pracę, będę zarabiać,
dziewczynki zostaną tu z tobą. Mogą jeździć na rowerach
i bawić się z koleżankami.
Ale umieścimy je w dobrej szkole prywatnej,
gdzie się czegoś nauczą. Nalegam.
Jesteś pewna, Maggie?
Jeśli zabiorę je do Nowego Jorku, będą tkwić
w mieszkaniu jak zwierzęta,
a ja będę wracać do domu dopiero o dwudziestej.
Nie chcę tego dla nich.
To moje maleństwa.
Rok później
Amelia, do bramki.
Świetnie, Amelio!
Do bramki, strzelaj!
Świetnie, koleżanko Amelii!
Czemu twój tata jest zawsze na treningach?
Nie ma nic innego do roboty.
Annie zaprosiła mnie na nocowanie. Mogę? Proszę.
A Fifi zaprosiła mnie do kina.
Ale namówiłem Eliota Perkinsa, żeby pożyczył nam żaglówkę.
Możemy urządzić piknik na rzece.
- Za późno na żeglowanie. - Jest szesnasta.
Chcę iść do Annie.
Może Annie popłynie z nami.
- Tato. - Poważnie. Mieszka w Bostonie.
Ile razy płynęła żaglówką?
- Jeździ metrem. - A Fifi?
Myślisz, że zechce zjeść piknik na żaglówce?
Jej mama będzie za 20 minut. Proszę, mogę iść?
Nie znajdziecie piękniejszej żaglówki
w tak idealny dzień!
No to powiem rzece, że może się walić.
Rzeki bywają strasznymi dupkami.
Pa, tato. Kochamy cię.
- Kochamy cię. - Dobra.
Pa.
Jestem z was taki dumny. Mama też.
- Czemu? - Po prostu.
Pa.
Kocham was.
- Nie rób tego. - Czego?
- Nie patrz, jak odchodzimy. - Patrzę tylko.
- Nie. - Czemu?
- Bo jest nam przykro. - Nie chcę tego.
Chcesz, dlatego tu tak stoisz smutny!
Patrzyłem tylko, jak idziecie.
Wolno mi.
Tato, idziemy.
Nie zawrócimy i nie odwrócimy się.
Nie proszę was o to.
- Kochamy cię, tato. Do widzenia. - Kochamy cię.
- Nie płacz. - Nic na to nie poradzę.